De avond in de Holiday was een beetje cheap aan mijn kant. Blijkbaar was het bestwel een duur hotel. Het kwam er dus uiteindelijk op neer dat een avondmaal minimaal 2000 yen ging kosten als ik in het restaurant zou gaan eten. Om maar even iemand anders woorden te gebruiken, ik zei “veto”, want 2000 yen voor eten heb ik er niet voor over. Dus uiteindelijk werd het een cup ramen van 220 yen en het smaakte overheerlijk.
De eerste dag voor mijn zus en co was een rustige. Het vliegtuig had een uur vertraging en na aankomst zijn we met de bus naar het hotel gegaan. Deze is wel meteen heel wat anders dan de vorige. De kamers zijn heel wat kleiner. Maarja, er is wel een heel uitgebreide maaltijd die je kan nuttigen (foto volgt nog). De tweede dag zijn we naar de Meiji Schrijn, Harajuku en Shibuya gegaan. Het was wel weer een leuk gevoel om terug te zijn in Tokyo. Het blijft gewoon een leuke stad om in rond te lopen ^^
Ander nieuws, ik heb het nieuwe album van Tokyo Ska Paradise Orchestra. Die gaat de komende tijd iig vaak geluisterd worden. Daarnaast heb ik ook nog de Burger King gevonden in Shibuya. Helaas niet in gegaan, want ik lust wel weer is een Big King XXL ^^ Owjah, en ik ben naar de Disney Store geweest =D
Nou, dat was de eerste dag dan weer. Als ik het zo vol houd (wat niet zie gebeuren om heel eerlijk te zijn), wordt het eindelijk tenminste een goede blog... Iig, ik ga nu een filmpje kijken. De rest is uitgeput vanwege de jetlag, dus daarom is het ook nog is een rustige dag geweest. Misschien moet ik volgende keer gewoon zelf even op stap gaan. Shinjuku en Shibuya zijn hier vlak bij, dus misschien kan ik nog iets meepikken daarvan. We zien wel.
vrijdag 13 februari 2009
Bij gebrek aan blogposts heb ik besloten om mijn reis naar Tokyo vast te leggen per dag. Niet per se dat ik elke dag ga posten, maar ik ga wel elke dag iets opschrijven, welke dan waarschijnlijk in 1 gigantische blogpost wordt verwerkt. Hey, ik schrijf iig weer is wat, dat is meer dan dat ik normaal doe. (Voor de niet wetende, mijn zus, haar vriend en nog een ander persoon komen mij opzoeken in Japan. De eerste 2 weken reis ik met ze door Japan en de laatste week blijven ze in Nagasaki overnachten)
Ik begin deze post bij vrijdag ochtend om 7.30u. Helaas wilde ik per se op tijd zijn bij alles, dus ik moest om 8.15 vertrekken van mijn onderkomen. Dit viel jammer genoeg wat slechter aangezien de avond ervoor feest was in de kamer boven ons waar ik dus nog zat tot half 3 en uiteindelijk pas rond 3u in mijn bed lag. Ach, dan denk ik maar weer, of ik nou om 1u of 3u in mijn nest lig, brak ben ik toch. Wat ik tevens de volgende dag behoorlijk voelde toen ik in de bus zat. Ik heb vrijwel de hele reis geslapen. Bestwel jammer, want de bus was niet geheel rechtsstreeks. We kwamen door heel wat dorpjes, en om heel eerlijk te zijn was het landschap bestwel mooi (wat eigenlijk niet goed te zien is op mijn foto's, maar het idee).
Eenmaal op het vliegveld aangekomen begon ik um wel even te voelen. Zou ik mn weg wel vinden op een vliegveld in Japan, zou ik wel achterhalen waar ik naartoe zou moeten gaan? Nou, dat was zorgen om niks, want ik kon met gemak alles vinden (jeej voor Japanse studie). Ik had eerst ook een heel mooi blaadje gekregen van mijn tutor van waar ik naartoe moest. Uiteraard is van alles wat ik wou meenemen dat het enige wat ik was vergeten (jeej voor mijn falen). Maar nogmaals, ik kwam er bestwel makkelijk uit.
Op dit moment ben ik ingecheckt en wel. Ik zit in stoel 6G, welke een gangpadstoel is. De vlucht duurt 2 uur. Ik kom alleen wel aan op Haneda Airport, dus ik moet vervolgens nog 2u met de trein richting Narita Airport. Geen probleem toch? Even wel het melden waard, ik zit op moment van schrijven in de Food Court van het vliegveld (hoe kan het ook anders) en ze hebben hier weer is zo’n mooi broodjeszaakje. Dat was behoorlijk inhouden. Lekker croissantjes, pizzabroodjes, broodjes met chocolade vulling... Maarja, geld is weinig en dieet moet stand blijven houden. Wat me doet denken, ours trully is op dit moment 100 kg (was dat even een mooie link). Maw, ik ben nu 28 kg afgevallen, en ik heb nog 15 a 20 te gaan. Hopen dat deze vakantie niet al te zwaar gaat vallen. Maarja, als ik gewoon blijf bewegen en normaal eet zijn de double digits in handbereik.
Maarja, ik ga nu in ieder geval even genieten van mijn broodje. Ik heb naast mijn broodje om 7.45 niks meer gegeten. Tijd om te genieten van mijn mini croissantje en mijn Italiaanse bol
UPDATE:
Ik ben eindelijk, na een ontzettend lange treinreis gearriveerd op de plaats van bestemming. Damn, wat is dit een relaxt hotel. Ik ga zo hard een bad nemen hier =D
Ah, ik wou eigenlijk veel en veel eerder posten, maarja, het komt eraf en toe gewoon niet van. Bij deze heb ik dus maar besloten om wat foto’s te uploaden. De eerste reeks is van mijn reis naar Fukuoka met Maaike, Lena en Glynis. De tweede reeks is van onze dag met basisschoolkindjes, wat echt onwijs schattig was. Andere woorden ervoor bestaan gewoon niet.
Internet is hier trouwens heel traag, dus sorry dat ik ze dit keer niet mooi in een rijtje heb staan. Je kan ze wel gewoon vinden op mn Photobucket, dus veel kijkplezier =)
en als dat zo is, dan ben ik in waarde gedaald. Sinds ik hier in Japan ben, ben ik 15 kilo afgevallen. Van de 128 naar de 113 =) Tuurlijk, ik ben nogsteeds dik, maar het gaat de goede kant op. Ik kan bijvoorbeeld op goede dagen mijn nek weer zien =D
Shimabara Op een datum terug in de tijd die ik me niet meer kan herinneren, zijn we met de uitwisselingsstudenten naar oa Shimabara gegaan. Het was een dag lang reizen naar bepaalde plekken waaronder een onsen. Het nadeel van dit alles was eigenlijk dat je constant in de bus zat. Je ging naar een bepaalde locatie, daar mocht je dan 3 kwartier rondlopen en dan was het meteen weer de bus in en door tuffen naar de volgende bestemming. Laten we het er maar op houden dat ik flink heb geslapen die dag. Wat ook leuk was, was dat dankzij onze goede vriend Rolf de reis een aanzienelijk vertraging had. Het begon al toen hij veelste laat terug bij de bus bij ons eerste uitstapje en bij de onsen had hij onze begeleiders verkeerd verstaan, waardoor Pyke, Martijn, Sander, hijzelf en ik heel snel de onsen uitmoesten om nog optijd bij de bus terug te zijn. Dankje wel Rolf ;P Voor de rest was het zeker een geslaagde dag en uiteraard heb ik het naar mijn zin gehad
Kyoto-Nara Reis Ten tijden van deze reis was er ook een schoolfestival op de universiteit. Aangezien Martijn en ik hadden besloten om daar naartoe te gaan ipv deze reis heb ik hier geen foto's van. Dus kijk is bij de andere blogs =)
Nagasaki Universiteitsfestival
Ookwel Choudaisai, was vet. Eigenlijk precies wat ik leuk vind. Standjes, voedsel en bands. Het hele sfeertje wat er hing, pakte me wel en ik ben zeker blij dat ik ben gegaan, ookal moest ik hiervoor Kyoto en Nara missen. Het festival duurde 3 dagen, waarvan ik maar 2 dagen ben geweest. De eerste dag was wel een beetje saai alleen, dit omdat er vrij weinig mensen waren en daarom dus beetje leeg. De tweede dag echter was het veel leuker en gezelliger. We zijn die dag ook naar mijn tutor wezen kijken, want zij moest die dag optreden, en een andere tutor van ons moest ook het podium opkomen, dus zijn we ook even wezen kijken. Ook waren we wezen kijken naar een Japanse dansgroepachtig iets. Kijk maar naar de foto's ;) Het leuke was nog is dat we op het eind ook mee mochten dansen. Dus ik heb Martijn meegesleurd en hebben we tussen de Japanners staan dansen. De derde dag zijn we niet geweest, maar die dag was het Rolf zijn verjaardag. Nadat iedereen terug was van de Kyoto-Nara reis, zijn we met zijn alle uit eten geweest om Rolf's 21ste verjaardag te vieren
Kimono Een van onze cultuurlessen was Kimono dragen. Er valt eigenlijk vrij weinig over te zeggen. Je doet een kimono aan, in ons geval maak je wat foto's, doe je gek en klaar. De les begon heel leuk, maar op het eind begon de mevrouw veel te praten en werd het allemaal heel erg saai. Wel leuke foto's gemaakt uiteindelijk.
Sinterklaas Als echte hollanders hebben we de 5de van december natuurlijk Sinterklaas gevierd. We hebben netjes lootjes getrokken waar onze namen en onze wensen op geschreven stonden. Het was een hele gezellige, geslaagde avond met zeker een paar hele originele gedichten (ik kijk jouw kant op, Rolf). Toen de avond ten einde was, ben ik nog even bij de bovenburen langsgegaan. Evelien heeft namelijk een Ps2 staan en een tv, waar ik tegenwoordig af en toe oa Project Zero 2 speel (in het Japans natuurlijk). Na dat gedaan te hebben, krijgen we bezoek van Michiel. Hij kwam vanuit Fukuoka naar ons toe om met ons te spelen =D
Theeceremonie Alweer een cultuurles. In deze had ik eigenlijk niet veel zin. De Theeceremonie houdt namelijk niet veel anders in dan lang zitten en thee drinken (die ik tevens niet heel lekker vind). Ik kreeg ook al snel last van mn voeten van het zitten in seiza. Gelukkig mochten we ook normaal zitten, dus daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Na de les ben ik met Pyke nog even naar de Sukiya geweest voor een welverdiend bord curry.
Dood camera Helaas kwam ik in de Sukiya er achter dat mijn camera weer kapot was gegaan en dit keer heb ik geen flauw idee hoe dat is gegaan. De vorige keer dat hij kapot was, wist ik de reden, maar deze keer ontgaat het mij echt. Na de theeceremonie heb ik mijn camera in zijn hoesje gedaan en heb ik de camera netjes in mijn tas gedaan. Toen ik hem er echter uithaalde, deed de lens weer raar. Hij komt niet meer goed uit de camera, hij loopt vast, hij kan niet meer focussen etc. Hij is dus vrij onbruikbaar geworden. Ik baal hier behoorlijk van, aangezien ik 1. bestwel van foto's maken hou (ik ben natuurlijk aziaat) en 2. het is een cadeautje van mn zus geweest :'( Ik heb ook nog niet besloten hoe ik dit precies ga aanpakken. Wacht ik totdat mn zus langs komt en geef ik het aan haar mee, Stuur ik um nu naar haar op en hopen dat hij tijdig gerepareert is, laat ik um hier repareren met als gevolg dat dat heel veel gaat kosten... Keuzes, keuzes Het blijft heel jammer. Ik heb al vaak genoeg dat ik foto's wou maken en dat dat gewoon niet kon. Ik ben bijvoorbeeld een paar dagen terug met Maaike naar de Chineze buurt geweest om is te kijken hoe dat eruit ziet. Dat was eigenlijk niet veel. De winkelstraat is vrij kort en klein en bestaat volledig uit restaurants. De rest van de omgeving daar was echter bestwel leuk. Blijkbaar is die buurt er al sinds... vergeten... iig al heel lang. Er stonden hier en daar ook kleine tempeltjes verspreidt, waar ik dus foto's van wou maken, maar dat ging helaas niet. Ook eindelijk de Orandazaka (hollandersheuvel) gezien. De gebouwen die daar staan zijn allemaal in een oude westerse stijl gebouwd, wat bestwel mooi is. Jammer genoeg geen foto's... Elke keer als ik een mooi uitzicht zie, weet ik meteen dat ik mijn camera mis. Uiteraard komen dit soort momenten het meest voor als mijn camera kapot is ><. Ook van uitstapjes kan ik geen foto's meer maken. Ik baal dus enorm hierzo.
Oud en Nieuw Oude en Nieuw was geweldig. We zijn met alle Nagasaki-gangers, Michiel, Angel en een Koreaanse vriend van hun naar onze standaard Izakaya gegegaan, de Izakeya (geniale naam in mijn ogen). Ondertussen zijn we bij de eigenaar al behoorlijk bekendt, hij noemt mij bij mijn in Japan gekregen nickname en we krijgen altijd flinke korting. Het was een hele gezellige avond. Iedereen kreeg daarzo Soba te eten, wat voor lang leven staat omdat het langen slierten zijn (heb ik mij laten vertellen). Daarnaast kregen we ook sterretjes om aan te steken om 12 uur. Om 12 uur ging het dak er ook behoorlijk af. Een groot gedeelte van de mannelijke bediening probeerde een halve liter fles bier in 1 keer naar binnen te werken, wat ze niet allemaal even goed lukte. Er zijn daardoor ook een paar glazen gesneufeld, maar dat kon de pret niet drukken. Uiteindelijk kreeg ik van de eigenaar een pitcher vol met Screwdriver (een cocktail, sorry) in mijn handen gedrukt, welke ik na aanmoediging van de bediening naar binnen moest werken... Niet echt 1 van mijn finest moments (of misschien wel?) Ach, ik ben er goed afgekomen. Ik was de volgende dag enkel moe, omdat ik tot zes uur 'sochtends bezig was met familie bellen.
Wanneer volgende post? Ik zou het eigenlijk niet goed weten. Ik vind het niet heel erg leuk om te bloggen zonder foto's erop te zetten. Dat leest voor mijn gevoel niet lekker weg, omdat je 1 grote lap tekst voor je neus krijgt. Misschien wordt het dan is tijd om de 2 megapixel camera op mijn foon te gebruiken... Ik ga morgen met Glynis, Lena en Maaike naar Fukuoka voor 2 dagen. Misschien dat ik foto's van hun kan verkrijgen. Zondag zien we Pyke en Evelien in Fukuoka. Zij zijn met de familie wezen reizen, dus 401 was vanwege de afwezigheid van Pyke toch wel wat rustiger geworden. Ik heb er in ieder geval zin in ^^
Ik heb zoals jullie hebben gelezen niet stil gezeten hier. Vandaar dat ik ook weer eenpaar Achievements heb gehaald =D Dit keer met uitleg, dan begrijpen jullie het tenminste ook ;P
Als laatste de intro van Alfred J. Kwak, want die kwam ik laatst weer tegen:
Het is weer een tijdje terug dat ik een blogpost vol met spelfouten heb gepost. Maar hier gaat verandering in komen! Sinds afgelopen zondag hebben we hier met zn alle eindelijk internet op onze eigen kamer. Dit ging niet zonder slag of stoot. Het duurde namelijk een tijdje voordat we eindelijk door hadden hoe alles werkten. Maar dit maakt allemaal niet uit, want nu hebben we internet! Laten we dus maar even een paar dagen in het leven van Matthias in Nagasaki bekijken.
Bij ons op de universiteit loopt een nederlander rond. Hij is een docent. Zijn naam is Jaap Grave. Op de universiteit geeft hij oa een cursus Nederlands aan Japanners. Met deze Japanners zijn we vorige week vrijdag wat gaan eten bij een restaurant waarvan we dachten dat het Frans was. Voor een 5-gangen menu moesten we 1800 yen betalen waarvan ik eerst dacht dat dat eigenlijk bestwel weinig was. Helaas bleek niks minder waar aangezien het zo’n duur restaurant was. Dit kenmerkend door de hoeveelheid voedsel (lees dus weinig voedsel). Maar ach, het was gezellig, dus veel maakt het niet uit. Daarna nog even met een paar mensen naar de Izakaya gegaan, waar we korting kregen op onze nomihoudai. Op de terugweg kwamen we ook nog een stel dronken Japanners tegen, waarvan 1 er in een fotohokje ging zitten, waarvan Rolf dan weer op zn beurt een mooie foto van maakte. Altijd mooi meegenomen.
De volgende dag zijn twee van onze tutors langsgekomen om voor ons te koken (yakisoba geloof ik). Dit was ook heel lekker en vooral goedkoper dan de dag ervoor. Toch wel een beetje krom misschien dat ik ondertussen weet hoe ik moet koken, dat ik het leuk vind, maar dat ik het pas 1 keer heb gedaan sinds ik in Nagasaki ben aangekomen. Vervolgens gaan nog andere mensen voor me koken ook. Dus hey =P
Het was nogal laat geworden die avond en dat voelde we wel de volgende ochtend, want op de specifieke zondag in kwestie hadden we namelijk de Fire Drill oefeningen waarvoor we om 10u ’s ochtends moesten opstaan. Eerst dachten we van, ow, dan kunnen we nog wel een tijdje in ons bed liggen. Nee, vervolgens komt er iemand om 9u aan onze duur en belt aan. Aangezien we alle drie lagen te slapen, heeft degene in kwestie uiteindelijk een kwartier lang aan gebeld. We waren die dag ook wel behoorlijk brak. De bandoefening opzich viel ook wel heel erg mee. Het was nou niet echt spetterend, alles wist je wel zo’n beetje. Het mooiste moment van de dag was nog wel tijdens het oefenen met de brandblusser. We kregen helemaal uitgelegd hoe en wat we moesten doe, waar onder het schreeuwen van Kaji da! (er is fik!). Daarna moesten we het na doen. Pyke hoorde het echter niet goed, en riep dus keihard Kasa! (Paraplu). Op het eind van de Fire Drill kwamen er ook nog een paar brandweerwagens langs, en die waren eigenlijk bestwel vet. Je mocht helaas alleen niet met het mandje mee naar boven, waar ik me eigenlijk bestwel op verheugde. Uit verveling zijn Rolf, Martijn en ik maar een menselijke piramidie gaan proberen, en die was opzich nog bestwel oke gelukt, bekijk de foto’s maar.
De dag daarna was ook niet echt prettig. De maandag is voor ons de langste dag. We hebben namelijk van 9 tot half 3 les, maar deze specifieke dag hadden we ook nog en les in Japanse dans erbij. Dit was wel een leuke les, maar ik begrijp dat het niks voor mij is. We hebben wel allemaal leuk een waaiertje gekregen ^^. Uiteraard zijn er foto’s geplaats in mijn photobucket, dus die kan je meteen bekijken. De lessen zelf die dag waren ook geestdodend. Ik denk dat ik mijn gevoelens voor die les met 1 foto kan uitleggen.
Donderdagavond zijn we weer is met z’n alle naar een sentou gegaan (oftoewel een soort van badhuis). Dit is ongeveer een wekelijkse iets geworden, puur vanwege het feit dat het heel relaxt is om daar rustig in een bad te zitten. Tis allemaal heel rustgevend en het is de 500 yen allemaal waard.
En dan zijn we weer op het eind van de blogpost. Zoals verteld heb ik eindelijk internet, dus de blogposts gaan hopelijk wat meer worden, allemaal voor jullie lees- en kijkplezier. Ow, het is jullie waarschijnlijk al opgevallen (of niet), maar ik heb eindelijk mn Achievement List in mijn blog verwerkt. Er staan al een paar in, dus het gaat de goede kant op (ookal is de Achievement List helemaal niet groot, het gaat om het idee). Bij deze de twee Achievements die ik al heb:
Ow, en uiteraard volgt nu het gewoonlijke youtube filmpje. Voor degene die Taiko no Tatsujin kennen, volgens mij is dit het moeilijkste nummer dat er is, op oni mode en die gozer haalt even een full combo.
